jueves, 26 de enero de 2012

Pablo X. Suárez


Pue ser que Pablo X. Suárez, la identidá con esi nome, morriera col so primer poemariu ("Asturiana Beat", 2005), como les patries auténtiques: foren lo que foren, d'elles nun van quedar nin los recuerdos nun mundu-espectáculu, au too ye un rellume del rellume del rellume. El mesmu nome, como'l que s'escuende nuna X, ye puru significante nesti mar de llibres xuegos de mercáu. Nun tien xacíu entrugase per ello siquiera. Da la risa.

El casu ye que, tres d'aquel prematuru poemariu, Pablo X. Suárez, el poeta, yá nun va ser la exa pop y autógrafa del mundu. Abondos escritores maten esa lliteratura inicial del yo, identitaria... pa siguir afondando na identidá como cruz de caminos (el plural equí ye determinante). Nesi sen y bien llueu, "Yoni y yo" (2010) atopaba un alter-suelu nel suelu del paisín, llen de personaxes que, definitivamente, nun yeren Suárez, masque esnalaren al so rodiu o -y tomaren retayos de la so vida como posible unidá semántica (xuegu d'identidaes, el plural caltien el so determín). Demientres, "Pop Retórica", tornando pa la poesía -y del mesmu 2010-, esploraba'l personax ñacío y muertu cincu años antes, como hipótesis referencial, acabante conocer les sos llendes, nuevu significante (descartada la conocencia del significáu) y aborboyando nel escesu pop, la mala hostia y la falta de pereza del francotirador con orbe poética, esi terrorista. "Yoni y yo" fundaba un entornu; "Pop Retórica", una narrativa posible. Escenariu y poética. Patria post X y verbu.

Tres de les -primeres- nueves químiques, vien "El Sistema Débeme una Chocolatina" (2011). Una rareza que paez transicional y nun lo ye no fondero. Anque la escritura del poemariu saliera del 2007-8, nun se va completar hasta'l 2010-11, lo que quier dicir que too n'elli tien un xacíu elexíacu, un nuevu morrer que yá nun ye'l del poeta mozu (tolos poetes muerren en vida, por mozos y pol llinguaxe), sinón el d'una dómina y una mena de tar nel mundu espectacular, fata, la mesma podrén, la opulencia que xuega a la opulencia y que nin ve los sos raigaños na carne del otru. "El Sistema" nun fala d'una crisis o inmaculada transición: fala de la fin d'esi mundu que segregaba y cuspía toles poétiques, incluso les de resistencia. Tolo que nacía yá yera folklore, post-daqué, muerte. Suárez canta aquella fatura con violencia, ensin mayores esperances, pero enllenu d'ascu y conociendo'l fechu biolóxicu del avieyar les dómines, les patries, les poétiques (too menos los gurriones que nun camuden, la sucesión natural). La decadencia ye un tema de los más guapos pa escribir y de los más malos pa vivir, pero la nuesa vida, la d'esa xeneración, siendo una decadencia minutu ente minutu, de toes toes, nun tenía nin el tiempu, la capacidá temporal pal relatu. La dómina opulenta negaba'l tiempu, la Hestoria: ensin percorríu.
Nun conocimos otra cosa (nacíos nel cuartu caberu del XX) qu'esi mundu mísere y carniceru y espectacular. Yéralo tanto, que nun había manera de cantalo, nin siquier colos materiales pop y abondosos colos que mos quixeron construir -nenos grandes- y nun foron quien (somos la primer xeneración trash, esi argayu cultural). Esa conciencia de tar morriendo ensin tiempu, pasando, fai que "El Sistema" abulte elexíacu abondo y puea repunar al non avisáu, pero lo que canta Suárez nun ye'l morrer de naide o nada (suxetu-oxetu), sinón el de la propia poética, la propia capacidá de facer un discursu asina nun mundu que yá taba muertu cuantayá. Los bares, los paisanos con camises de cuadros, telecinco, les chapes, los xuegos de nenos, la redención, les lliberaciones, les sustancies, la mercancía, el branu, los viaxes, los bienes, el discursu, el realmadrid, los conceptos... cualisquier intercambiu nesi país yera l'intercambiu mineral de cartes n'aquella pintura de Cézanne. Quiciabes yá taba muerto too hai ciento d'años, na dómina de Cézanne, pero quiciabes -a efectos poéticos- porque yera la grana del mundu que vieno.
Queda'l tremor embaxo la carcasa de plásticu na que s'abelluga "L'home que tinía...", el nenu deprendiendo les lleis na soledá de "Chapes", el cuspir enriba'l goxu totémicu que xiraba y xiraba en "La Vuestra Llibertá" o "Estructura", los ritos del asesín en "Otru Branu", los cotiellos d'una dómina pente'l ruiu xeneral, cómpliz... El ruiu y la furia y la fraxilidá. Quiciabes seya siempre asina, otru fechu biolóxico, pero la podrén d'esi mundu, el que mos fixo, ye na data de l'escribise de "El Sistema" tan grande, tan escomanada, que Suárez ve la imposibilidá de cantala, de nun ser un productu de só.
La elexía, equí, ye la elexía de la elexía.

Hai una promesa fonda de suelu nel tremor de "El Sistema" y ésa ye la clave elexíaca, non otra (autografía dala). Seya patria (¡?), nome o nuevu ifiernu... dizque tendrá l'altor esactu d'un ser humanu, anque yá nun quepamos nós, Suárez incluyío, viníos del mundu mineral de los xugadores de cartes minerales, apodrecíos nes trampes del espectáculu. Paez que tar taremos y los del pasáu y los del futuru (otra vegada fuera del tiempu, como siempre) van venos como singularidaes, freaks con esi
"aura, pa vosotros escuru, d'estranxería".



No hay comentarios:

Publicar un comentario en la entrada